Naziv edukacije

Mala škola EKG-a: Osnovi elektrokardiografije

Autori

AMEC edukacioni tim

Opis

Elektrokardiografija (EKG) predstavlja jednu od najvažnijih dijagnostičkih metoda pregleda kardiovaskularnih bolesnika. EKG ima veliku kliničku moć jer može da nam pruži veoma korisne i važne informacije kod najrazličitijih stanja. Jedan EKG može otkriti postojanje životno ugrožavajućih stanja, kao što su akutni infarkt miokarda ili maligne aritmije. Cilj ove edukacije je da se polaznici upoznaju sa anatomijom i fizilogijom sprovodnog sistema srca, potom sa električnim zbivanjima u srcu koja stvaraju različite talase na EKG-u, i na kraju, da na osnovu prethodnih znanja razumeju i prepoznaju dvanaestokanalni EKG. Uvek treba imati u vidu da EKG treba interpretirati u sklopu kliničkog nalaza, i da predstavlja dopunski nalaz u postavljanju tačne dijagnoze.
U srcu postoje dve osnovne vrste ćelija: ćelije radne muskulature (miociti pretkomora i komora) i ćelije sprovodnog sistema srca (P ćelije, T ćelije i Purkinjeove ćelije). Sve ove ćelije imaju sposobnost da se spontano depolarizuju pri čemu se depolarizacioni talas širi sa ćelije na ćeliju stvarajući električnu struju koju registruju elektrode EKG-a postavljene na površini tela. Ova osobina srčanih ćelija da se spontano depolarizuju naziva se automatizam. U normalnim uslovima, glavni predvodnik srčanog ritma je sinoatrijalni (SA) čvor koji se nalazi subepikardno na zadnjem zidu desne pretkomore i u kome dominiraju P (pejsmejker) ćelije koje imaju ulogu u stvaranju električnih impulsa. T ćelije ulaze u sastav interatrijalnih i internodalnih puteva preko kojih se eletkrični impulsi sprovode od SA čvora i desne pretkomore do leve pretkomore i atrioventrikularnog (AV) čvora. Od AV čvora koji je lokalizovan subendokardno na desnoj strani interatrijalnog septuma, pružaju se Hisov snop i njegove završne grane (desna i leva) koje se potom završavaju terminalnim Purinjeovim vlaknima koja prodiru u endokard komora. Hisov snop i njegove završne grane uglavnom se sastoje od Purkinjeovih ćelija koje sprovode električne impulse do miokarda komora. Miociti u miokardu komora na električni nadražaj reaguju mehaničkom konrakcijom.
EKG predstavlja grafički zapis električne aktivnosti srca na milimetarskoj hartiji. Dvanaestokanalni EKG registruje se pomoću elektroda koje se postavljaju na površinu tela. Za registrovanje EKG-a koriste se bipolarni ekstremitetni (D1, D2, D3), unipolarni ekstremitetni (aVR, aVL, aVF) i unipolarni prekordijalni odvodi (V1-V6). Svaki odvod ima svoj specifičan pogled na srce koji se naziva ugao orijentacije i koji se određuje pomoću linije koja spaja negativnu i pozitivnu elektrodu. Bipolarni i unipolarni ekstremitetni odvodi registruju električne potencijale srca u frontalnoj ravni, dok unipolarni prekordijalni odvodi registruju električne potencijale srca u horizontalnoj ravni. Takođe, pojedini odvodi registruju i električne potencijale sa određenog zida srca: D2, D3, aVF registruju potencijale sa donjeg zida leve komore; D1, aVL; V5-V6 registruju potencijale sa lateralnog zida leve komore; a V1-V4 registruju potencijale sa prednjeg zida leve komore.
Normalan EKG sastoji se od: P talasa, PR segmenta, QRS kompleksa, ST segmenta i T talasa. EKG odražava električnu aktivnost miokarda pretkomora i komora koji čine najveći deo mase srca (90%). Talasi na EKG-u imaju 3 osnovne karakteristike: trajanje, amplitudu i konfiguraciju (oblik). Pravilna analiza sastavnih delova EKG-a, određivanje srčane frekvencije i pravilnosti ritma, kao i određivanje vektora električne osovine srca, ima za cilj razlikovanje normalnog od patološkog EKG-a.

Evidencioni broj zdravstvenog saveta Srbije

А-1-2577/18

Trajanje testa

5

Broj Pitanja

50

Broj bodova za polaznike

5

Cena edukacije

3000 dinara

Uputstvo za uplatu

Akreditacija edukacije važi za period

19.11.2018 - 19.11.2019

Ciljna grupa

Lekari

Partneri